( آيهء 142 ) ( إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ) تفسير : زمانى كه برادر قبيله‌اى ايشان ، صالح به آنها گفت : آيا از عذاب خدا نمىترسيد كه به او شرك مىآوريد ؟ ! ( آيهء 143 ) ( إِنّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ) تفسير : همانا من براى شما فرستاده‌اى امين و يا مشهور به امانت و ديانت و راستى در اقوال و درستى در افعال هستم . ( آيهء 144 و 145 ) ( فَاتَّقُواْ اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ * وَ مَآ أَسَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَى رَب‌ّالْعلَمِينَ ) تفسير : پس بترسيد و حذر كنيد از عذاب خداى تعالى و مرا در اوامر و نواهى اطاعت كنيد . و از شما بر تبليغ رسالت يا بر وعظ و نصيحت ، هيچ مزدى نمىخواهم كه به من دهيد تا به جهت آن در آنچه مىگويم و امر مىكنم متهم باشم ؛ بلكه خواست من از شما هدايت و ايمان است . اجر و پاداش من نيست مگر بر پروردگار عالميان . تنبيه : آيهء شريفه اخبار فرمايد به اين كه انبياى عظام نظرشان به هدايت و ارشاد مردم است و تمام سعى و جديت آنها بر اين است كه بشر را از حضيض جهل و غفلت و شقاوت ، نجات داده به اوج معرفت و علم و سعادت نايل گردانند ، و به هيچ وجه به ماديات از قبيل مال و جاه و جلال و شوكت و رياست ، نظر نداشتند و خيرخواه عموم بودند و اين دستورى براى مبلّغان اسلامى مىباشد كه نظر مادى را به كلى ملغى نموده ، فقط وظيفهء الهى را منظور داشته باشند و مجدانه قدم بردارند تا سعادت را دريابند .